شام روز پنجشنبه، صدها نفر در سرمای یخبندان در کرانس-مونتانای، خاموشانه جمع شدند تا گل بگذارند و شمع ها را روشن کنند و از آنهاییکه زندگی خود را در آتش سوزی بمیان آمده در جریان تجلیل از سال نو رخ دادند از دست دادند، یادبود کنند.

بسیاری از کسانیکه برای ابراز تسلیت آمده بودند بی حرکت ایستاده بودند و به صحنه نگاه میکردند. مردم به زمزمه صحبت میکردند یا اصلاً صحبت نمیکردند.

یک عزادار، کسیکه نام خانوادگی خود را اوروستیویچ داده است، گفت، "من در بار نبودم، مگر بسیاری از دوستان و خویشاوندان من آنجا بودند. "

اوروستویک اضافه کرد، "بعضی ها فوت کردند، دیگران در شفاخانه هستند. تقریباً 10 نفر."

"بیشتر آنها دوستان خانواده من هستند، مگر من آنها را خیلی خوب میشناسم. "

اوروستیویچ گفت که او گل ها را برای رفتن منحیث "یک نشانه کوچک احترام" آورده است.

«روح شان شاد و یادشان گرامی باد».

شوک

بعضی از دوستان یکدیگر را در آغوش گرفتند، گریه میکردند. مردان با چشمان اشک آلود به جلو خیره شدند.

ماتیس، از همسایه چرمیگنون-دن-باس، به AFP در یادبود گفت: "این یک بار است جاییکه ما با دوستان زیادی ملاقات میکنیم، ما واقعاً تقریباً هر آخر هفته میرویم. این یکی از آخر هفته های نادر بود که ما به آن نرفتیم. "

"ما فکر میکردیم که این فقط یک آتش کوچک است – مگر زمانیکه ما آنجا رسیدیم این مانند یک جنگ بود. این یگانه کلمه ایست که من میتوانم برای تشریح آن استفاده کنم: قیامت. این وحشتناک بود. "

پاولو مارتینز، یک شهروند فرانسوی که از 24 سال  بدینسو در این ساحه زندگی کرده است، به AFP گفت: "حتی پسر او نیز میتوانست آنجا باشد. آنجا دور نبود."

او گفت، "او با دوست دخترش بود؛ آنها بسیار میخواستند تا داخل شوند. مگر در نهایت آنها نتوانستند به آنجا بروند."

"او زمانیکه به خانه رسید در یک شوک واقعی بود. "

یک دوست پسر 17 ساله اش بخاطر سوختگی که 30 فیصد بدن او را پوشانده بود برای تداوی به جرمنی فرستاده شد.

آن عزاداران گل ها و  حمیل های یادگاری را روی یک میز که بشکل مؤقت درقسمت  ورودی بار به صفت یک ادای احترام گذاشته شده بود گذاشتند. جاده توسط پرده های سفید پوشانده شده بود.

دو افسر پولیس در محاصره امنیتی محافظت میکردند.

یک جریان ثابت مردم شمع ها و گل ها را آوردند.

طوریکه میز پر شد، مردم شروع به گذاشتن تک تک شمع ها روی زمین یخ زده کردند.

بعضی از آنهاییکه جمع شده بودند به سختی میتوانستند احساسات خود را بیان کنند.

بعد از گذاشتن گل ها با یک دوست، آنها دست در دست هم رفتند.

یک زن که نخواست هویتش فاش شود، گفت: «کشته و زخمی وجود دارد و هنوز هم کسی از نزدیکان ما وجود دارد که مفقود است، ما از او خبری نداریم.»

زمانیکه از او پرسیده شد، "آیا شما میدانید که برای آنها چه اتفاقی افتیده است؟" او پاسخ داد، "بعضی از آنها، نه. "

غم و اندو عمیق

چراغ های کریسمس شهر هنوز هم چشمک میزد، مگر چندین بار به احترام بسته شدند.

بلا فاصله بعد از وقوع این آتش سوزی، جریان خدماتی در کلیسای مونتانا-استیشن برای آنهاییکه زندگی خود را از دست داده بودند برگزار شده بود.

جین کلود، یکتن از اعضای یکی از کلیساهای محلی، گفت، "مردم زیادی وجود داشت، فضای بسیار غم انگیز بود، و یک خطبه زیبا در مورد امید بیان گردید. حداقل بیایید این را بدست بیاوریم. یعنی امید را . "

یک مرد جوان، که تلاش میکرد با احساسات رقیقی صحبت کند، گفت، "ما فقط دوستان آشنایان را که آنجا بودند میشناختیم. و ما به آنها احترام میگذاریم. "

یک زن سوگوار به نام مینا گفت که پسرش به این بار مشهور مکررا میرفت.

او به AFP گفت، "این فقط یک تصادف بود که او دیشب آنجا نبود. "

"یک پیشخدمت وجود داشت که او میشناخت، او همیشه به ا نها خدمت میکرد و به او بسیار نزدیک بود، و متأسفانه او رفته است. "

ویرونیکا، یک عزادار مسن ایتالیایی که برای 40 سال در کرانس-مونتانای زندگی کرده است، اشک های گونه اش را پاک کرد.

او گفت، "درد دیگران درد همه است. "