به پیشنهاد نخست وزیر وقت تورکیه، عدنان مندرس، مجلس کبیر ملی تورکیه تصمیم گرفت تا در مقابل حمله کوریای شمالی به کوریای جنوبی نیرو اعزام کند. لوای تورکیه با شجاعت و موفقیت های برجسته خود لقب "لوای ممتاز" را کسب کرد و در تغییر مسیر جنگ نقش مهمی داشت.

مصطفی رجبراوغلو، یک سرباز 96 ساله جنگ کوریا که در استانبول زندگی میکند، در حالیکه خاطرات آن روزها به TRT World تعریف می‌کرد، احساساتی شد: "بعد از دیدن دوره آموزشی در انقره از اسکندرون با کشتی حرکت کردیم. از کانال سوئز عبور کردیم، از اقیانوس ها گذشتیم و پس از یک سفر طولانی به کوریا رسیدیم. سختی های زیادی را پشت سر گذاشتیم و دوستان زیادی را از دست دادیم. من زمانیکه آن روزها را به یاد میاورم احساساتی میشوم. هرگز نمیخواهم جنگ در هیچ جا دوباره اتفاق بیافتد، اما زمانیکه این جنگ شروع شود، شما نمیتوانید از آن فرار کنید."

لوای ترکیه یکی از نخستین واحدهای خارجی بود که به کوریا رسید. تقریباً 900 سرباز ترک در این جنگ به شهادت رسیدند. 462 تن از شهدا در قبرستان یادبود کوریای ملل متحد در بوسان، در کوریای جنوبی دفن شدند.

سربازان تورک مسیر جنگ را تغییر داد

مراد تامر، سفیر ترکیه در کوریای جنوبی می‌گوید: "در هفتادمین سالگرد جنگ کوریا، ما از شهدای خود با احترام و سپاسگزاری یاد میکنیم، ارتش تورکیه در جنگ قهرمانی بزرگی از خود نشان داده و مسیر جنگ را تغییر دادند، آنها با پیروزی شان در جنگ کومیانگ جانگ-نی، نیروهای ملل متحد را قادر ساختند تا دوباره نیروی خود را به دست بیاورند."

جنگ کوریا اساس دوستی قوی بین تورکیه و کوریای جنوبی را گذاشت. از این دو کشور به عنوان "برادر خونی" یاد می شود و به توسعه روابط خود در همه عرصه ها ادامه می دهند. به تعقیب جنگ، سربازان تورکیه تا سال 1971 به حفظ صلح در منطقه ادامه دادند.

فداکاری های سربازان تورکیه نه تنها در میدان جنگ بلکه از طریق کمک های بشردوستانه آنها نیز مشهود بود. تورکیه یگانه کشور بود که برای اطفال کوریایی که به دلیل جنگ یتیم شده بودند مکاتب ساخت. داستان آیلا، یکی از این کودکان جنگ، نمونه‌ امیدوار کننده‌ای را برای بشریت به نمایش می‌گذارد.

در جریان جنگ، یک سرباز ترک به نام سلیمان دیلبیرلیگی یک دختر 5 ساله را که خانواده اش را از دست داده بود پیدا کرد و نام او را آیلا گذاشت. آیلا در زبان ترکی به معنای «حلقه نوری که در اطراف ماه و ستاره‌ها دیده می‌شود» است.

"ما هرگز فداکاری ها را فراموش نخواهیم کرد"

سلیمان برای 15 ماه از آیلا در پادگان نظامی تورکیه مراقبت کرد. زمانیکه او میخواست به تورکیه برگردد، از مافوقین خود کمک گرفت تا آیلا را در مکتب انقره که توسط ارتش تورکیه در کوریای جنوبی تاسیس شده بود ثبت نام کند.

این یک تصمیم سخت برای سلیمان بود که از آیلا جدا شود. او میخواست آیلا را به تورکیه ببرد و او را مانند دختر خود بزرگ کند. بر اساس سوابق تاریخی، او تلاش کرد تا آیلا را در یک چمدان از کشور بیرون کند، اما در انجام این کار موفق نبود.

سالها بعد، آیلا و سلیمان دوباره در کوریای جنوبی ملاقات کردند. این دیدار احساساتی بار دیگر نشان داد که روابط میان دو کشور چقدر مستحکم است.

ون آی کی لی، سفیر کوریای جنوبی در انقره گفت: "فداکاری های سربازان تورکیه در حافظه مردم کوریا اثرات عمیقی به جا گذاشت، جمهوری کوریا هیچگاه این فداکاری ها را فراموش نخواهد کرد."