جنگ عثمانی-یونان در سال 1897، که تحت رهبری سلطان عبدالحمید دوم به پیروزی رسید و به عنوان "جنگ سی روزه" نیز شناخته می‌ شود، قدرت نظامی عثمانی را بار دیگر به نمایش گذاشت.

در سال 1897، تنش‌ها به دلیل مسئله کرت افزایش یافت و دولت عثمانی و یونان را به آستانه جنگ رساند. یونان که به حمایت کشورهای اروپایی امید داشت، سیاست گسترش به سوی سرزمین‌ های عثمانی را دنبال می ‌کرد. به ویژه فعالیت ‌های یونان در مناطق کرت و تسالی تنش‌ ها را میان دو کشور تشدید کرد.

در اپریل 1897، نیروهای یونانی از مرز عثمانی عبور کرده و به حمله پرداختند. در پاسخ، دولت عثمانی جنگ اعلام کرد و اردوی تحت فرماندهی ادهم پاشا را به حرکت درآورد. اردوی عثمانی در جبهه ‌های چاتالجا، ینی‌شهیر، دومکه و یانیه، نیروهای یونانی را شکست داد. عقب ‌نشینی غیرمنتظره و سریع اردوی یونان، کشورهای اروپایی را به اقدام واداشت.

پس از مذاکره با میانجی‌گری کشورهای اروپایی، در تاریخ 4 دسامبر 1897، یک قرارداد صلح امضا شد. طبق این قرارداد، یونان موافقت کرد که غرامت جنگی به دولت عثمانی پرداخت کند. تسالی که توسط اردوی عثمانی در طول جنگ فتح شده بود، پس از تغییرات مرزی کوچک، به یونان بازگردانده شد.

جنگ عثمانی-یونان 1897 به عنوان یکی از آخرین پیروزی‌ های نظامی دولت عثمانی در تاریخ ثبت شد. اما این جنگ همچنین چالش ‌هایی که عثمانی با آن ‌ها روبرو بود و مداخلات کشورهای اروپایی را نیز به وضوح نشان داد. مسائل مربوط به بحیره اژه و جزایر همچنان جزو موضوعات مهم روابط میان تورکیه و یونان باقی مانده است.